Known Public Domain - Bytes

Search This Blog

Omar Khayyam

on May 24, 2026

Get link
Facebook
X
Pinterest
Email
Other Apps

Get link
Facebook
X
Pinterest
Email
Other Apps

Comments

Popular Posts

آنری ماسه ایران‌شناس برجسته فرانسوی گفت: من عمرم را وقف ادبیات فارسی کردم و برای اینکه به شما استادان و روشنفکران فرانسوی بشناسانم که این ادبیات چیست، باید به مقایسه بپردازم و بگویم که ادب فارسی بر چهار استوانه اصلی استوار است: فردوسی، سعدی، حافظ و مولانا. فردوسی همتای هومر یونانی است و برتر از او. سعدی آناتول فرانس را به یاد ما می‌آورد. حافظ با گوته آلمانی قابل قیاس است که خود را شاگرد حافظ و نسیمی که از جهان او به مشامش رسیده می‌شمارد. اما مولانا در جهان هیچ چهره‌ای وجود ندارد که بتوان مولانا را به آن تشبیه کرد . نام خیام را هم می‌توان به این لیست اضافه کرد، چراکه خیام هم با تأثیر عمیق فلسفی و ادبی خود، جایگاهی جهانی دارد و آثارش در کنار دیگر بزرگان ادبیات فارسی، آوازه‌ای بین‌المللی یافته است . نقد عامیانه داداش، این حرفای آنری ماسه نشون می‌ده واقعاً ادبیات فارسی چقدر با ارزشه. این همه آدم معروف تو دنیا مثل گوته و هومر رو کنار گذاشته، بعد میاد میگه فردوسی و سعدی و حافظ و مولانا یه سر و گردن بالاترن! چه حالی می‌ده که یکی از اون ور دنیا بیاد این‌جوری درباره بزرگان...

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند گل آدم بسرشتند و بپیمانه زدند این بیت، آغازین خشتِ یکی از باشکوه‌ترین غزل‌های حافظ و به‌واقع، عصاره‌ی جهان‌بینی عرفانی و رندانه‌ی اوست. در ادامه، تجزیه و تحلیل فنی و مقاله‌ای ادبی پیرامون این بیت ارائه می‌شود. ۱. تجزیه و تحلیل لغوی و فنی دوش: شب گذشته. در ادبیات عرفانی، "دوش" زمانِ ازل یا لحظه‌ی پیوند قدسی است. ملائک: فرشتگان. موجوداتی که طبق نص صریح، عقلِ محض‌اند و از عشق بی‌بهره. درِ میخانه زدن: کنایه از ورود به ساحت عشق و مستی سکرآورِ شهود. گِلِ آدم: اشاره به آیه «إِنِّي خَالِقٌ بَشَرًا مِنْ طِينٍ». بسرشتند: ترکیب کردند، با هم آمیختند. پیمانه: ظرف شراب. در اینجا نمادِ "عشق" و "ظرفیتِ انسانی" است. ۲. مقاله‌ی ادبی: تجلی عشق در خمیرمایه‌ی بشر مقدمه: از خاک تا افلاک حافظ در این بیت، روایتی قدسی و در عین حال جسورانه از خلقت انسان ارائه می‌دهد. او ماجرای آفرینش را نه یک واقعه‌ی خشکِ تاریخی، بلکه یک ضیافتِ عاشقانه در "میخانه‌ی...

When Human Labour Becomes Optional

Chapter 7: When Human Labour Becomes Optional The Speed Trap Why Rapid Prototyping Might Be Making Everything Worse Speed has always been seductive. Faster production promises faster learning, faster feedback, faster success. In the age of AI, speed has become the defining virtue of work itself. Ideas are no longer scarce. Execution is no longer slow. What once took weeks now takes minutes. This feels like liberation. It may also be a dead end. When speed becomes the primary metric, it reshapes not just how we work, but what kind of work survives. And not all valuable things thrive under acceleration. The 5-Minute Prototype Problem AI has collapsed the cost of prototyping. A concept can be sketched, coded, designed, and deployed in minutes. Barriers to entry fall. Markets flood. At first, this looks like innovation. In practice, it often produces saturation. When everyone can generate “good enough” products instantly, differentiation erodes. Competition shifts...

Powered by Blogger

Copyright @LiB-AI

Omar Khayyam

Comments

Post a Comment