وقتی ترامپ می‌خواد نقش «بتمن» رو بازی کنه!

 

وقتی ترامپ می‌خواد نقش «بتمن» رو بازی کنه!

سلام به همه‌ی رفقای پیگیرِ حوادثِ عجیب و غریب! آقا شنیدید که ترامپ دوباره فیلش یاد هندوستان کرده و گفته: «چرا نریزیم این مادوروی ونزوئلا رو مثل فیلم‌های اکشن دستگیر نکنیم؟»

قضیه اینجاست که ماجرا از یه «کل‌کلِ انتخاباتی» گذشته و داره بوی دود و دلار میده. اما بیاید فرض کنیم این اتفاق بیفته؛ اون‌وقت دنیا چه شکلی میشه؟ مخصوصاً واکنش اون‌طرفِ آبی‌ها، یعنی بریتانیای کبیر و نخست‌وزیرِ اتوکشیده‌شون، چیه؟

🏦 جیب‌مون رو بچسبیم یا کلاه‌مون رو؟

اول از همه بگم که اگه کماندوهای آمریکایی پاشون رو بذارن تو کاراکاس، قیمت نفت جوری میره بالا که باید برای یه باک بنزین زدن، سندِ خونه رو بذاریم گرو! طلا هم که کلاً از دسترس خارج میشه و میره تو کهکشان‌ها. خلاصه که این وسط، فقط دلال‌ها هستن که دارن با این خبرها بشکن می‌زنن.

💂‍♂️ واکنش «جنابِ نخست‌وزیر»؛ آقای حقوق‌دان وارد می‌شود!

حالا جالب‌ترین بخش داستان اینجاست: نخست‌وزیر انگلیس (که از شانسِ ترامپ، خودش یه حقوق‌دانِ کله‌گنده و مبادی‌آدابه) چی میگه؟

تصور کنید ترامپ با اون استایلِ «اول من، بعد بقیه»، به لندن زنگ میزنه. واکنش نخست‌وزیرِ بریتانیا احتمالاً یه چیزی تو این مایه‌هاست:

۱. دیپلماسی با طعمِ چای: در حالی که داره فنجون چایش رو هم میزنه، یه بیانیه میده که از هر خطش «قانون» می‌باره. میگه: «دوستان، ما هم از مادورو خوش‌مون نمیاد، اما یه چیزی داریم به اسم حاکمیت ملی! نمی‌تونیم همین‌طوری بپریم تو حیاط خلوتِ بقیه

۲. گیرِ سه‌پیچِ حقوقی: به عنوان یه حقوق‌دان، احتمالاً یه لیستِ صد صفحه‌ای از تبصره‌های «کنوانسیون وین» رو می‌کوبه رو میز و میگه: «دونالد جان! این حرکتت از نظر حقوقی یعنی هرج‌ومرج. اگه تو مادورو رو بدزدی، فردا هم یکی دیگه میاد فلان مقامِ ما رو به بهونه‌ی نقض حقوق بشر از خیابونای لندن بلند می‌کنه

۳. نقشِ "پلیس خوب": انگلیس احتمالاً سعی می‌کنه نقشِ بزرگترِ عاقل رو بازی کنه. یعنی از یه طرف به آمریکا چشمک می‌زنه که «آره، مادورو آدم‌بدیه»، ولی از اون‌طرف تو سازمان ملل میگه: «بچه‌ها صلوات بفرستید، بیاید راه قانونی رو بریم (که البته همه‌مون می‌دونیم صد سال طول می‌کشه!)

نتیجه‌گیریِ اخلاقی

تهش اینه که ترامپ دنبال «شو» و نمایشِ قدرته، اما حقوق‌دان‌های دنیا (مثل همین نخست‌وزیر انگلیس) می‌دونن که اگه یه بار قانونِ «مصونیت روسای دولت‌ها» بشکنه، دیگه سنگ رو سنگ بند نمیشه.

این نقشه بیشتر شبیه یه قمارِ سنگینه که اگه ببازن، کل دنیا رو به آتیش می‌کشن و اگه ببرن... خب، بعید می‌دونم کسی تو این بازی واقعاً برنده باشه، جز کارخونه‌های اسلحه‌سازی!


نظر شما چیه؟ به نظرتون نخست‌وزیر انگلیس پشتِ رفیقِ قدیمی‌ش (آمریکا) درمیاد یا ترجیح میده کتاب قانونش رو ورق بزنه و فقط ابراز نگرانی کنه؟

Comments