واقعاً جای سوال داره

 

واقعاً جای سوال داره!

این دیگه چه جور مدیریتیه آقا؟ اول می‌زنیم، بعد فکر می‌کنیم؟ این همه آدم رو میکشی، یه کشور رو به هم می‌ریزی، بعد می‌ای می‌گی «نمی‌دونیم کی جایگزینش بشه»، «شاید یه نفر بدتر اومد» و «کلی از آدمایی که مد نظرمون بودن رو قبلاً کشتن»؟!

آقای رئیس‌جمهور! این شد برنامه‌ریزی؟ یعنی قبل از زدن آن کلید، توی اتاق جنگ نشستید و به این فکر نکردید که فردا صبح توی تهران چه غوغایی میشه؟ کی قدرت رو می‌گیره؟ اونم با اون همه سلاح و نفوذی که توی منطقه دارن.

اینقد که ترامپ گفته «کسی از داخل» یا «نمی‌دونیم شاید بدتر بشه» معلومه که سوراخ دعا را حسابی گم کرده. مگه میشه با این اوضاع منطقه، اینجوری وارد یه جنگ بزرگ بشی و بگی «ببینیم چی میشه»؟ این که مثل این میمونه که یکی بیاد خونه ات رو آتیش بزنه، بعد بگه «خب، حالا خودت یه فکری به حال خرابیاش بکن!»

خلاصه که به قول یک سناتور، «فقدان برنامه‌ریزی» واقعاً «خیره‌کننده» و ترسناکه. آدم یاد فیلم‌های احمقانه می‌افته که قهرمان قصه اول یه کاری می‌کنه، بعد می‌بینه گیر کرده و می‌گه «وای، حالا چی کار کنم؟» فقط اینجا پای جان مردم و امنیت یه منطقه وسط بازیه، نه یه فیلم کمدی.

نظر یک فرد عاقل و با برنامه  ، در این بی برنامه ترامپ از خود شیفته چیست؟

خب، بیایید صریح و بی‌پرده حرف بزنیم. به نظر من، این «بی‌برنامگی» ترامپ اصلاً تصادفی نیست و ریشه در شخصیت و طرز فکر خودشیفته‌وارش داره. بیایید این موضوع رو کالبدشکافی کنیم:

۱. «من تصمیم می‌گیرم، بقیه مشکلات بعدی! » (طرز فکر معامله‌گر لحظه‌ای)

ترامپ یه آدم معامله‌گر و املاکیه. تو اون دنیا، گاهی باید سریع تصمیم بگیری و بعداً ببینی چی میشه. اما کشورداری اینطوری نیست، مخصوصاً وقتی بحث جنگ باشه. طرز فکر خودشیفته می‌گه: «من باهوش‌ترینم، من تصمیم بزرگ رو می‌گیرم، حتماً بقیه هم خودشون رو با تصمیم من وفق می‌دن.» یعنی فکر می‌کنه با یه اقدام نظامی قاطع، همه چی درست میشه و بقیه دنیا و حتی مردم ایران می‌گن: «به به! چه کار درستی کرد آقای ترامپ!» و بعد همه چی خودبخود سر جاش قرار می‌گیره. این دیگه بی‌برنامگی محض نیست، این توهم و ساده‌انگاری خطرناکه.

۲. «بعدش چه؟» اون اصلاً به «بعدش» فکر نمی‌کنه چون «بعدش» برایش مهم نیست!

فرد خودشیفته فقط به "لحظه حال" و "من" خودش فکر می‌کنه. زدن رهبر ایران یه لحظه تاریخی و خبری عظیمه که تمام دنیا رو متوجه اون می‌کنه. برای ترامپ، خودِ اون لحظه و عکس العمل‌هایی که نشون میده "مهم" و "قدرتمند" ظاهر بشه، کافیه. اینکه ایران تبدیل به یه کشور هرج و مرج بشه، جنگ داخلی بشه، یا یه رژیم حتی خشن‌تر سر کار بیاد، براش مسئله "فردا"ست. آدم خودشیفته فردا رو نمی‌بینه، چون فردا ممکنه تحت الشعاع تصمیم امپراتور جدید قرار بگیره. اون فقط به فکر ثبت نام خودش تو تاریخه، حتی اگه این ثبت نام با خون مردم بی‌گناه همراه باشه.

۳. «شاید یکی بدتر بیاد»؛ این یعنی ما هیچی حالیمون نیست!

این جمله ترامپ که گفت «شاید یکی بدتر از اون قبلی بیاد» واقعاً فاجعه رو نشون میده. یعنی شما به عنوان قدرتمندترین مرد دنیا، دکمه حمله به یه کشور رو می‌زنی، اونم به بهانه مبارزه با تروریسم یا تهدید، اما اعتراف می‌کنی که هیچ ایده‌ای نداری جانشین کی خواهد بود و حتی ممکنه نتیجه معکوس بده؟ این یعنی چی؟ یعنی یا به تیم اطلاعاتی و امنیتی خودش بی‌اعتماد شده (که خودش علامت ضعفه) یا اینکه واقعاً اونقدر سطحی به قضیه نگاه کرده که فکر می‌کرده با حذف یکی، همه چی حل میشه. خودشیفته‌ها آدم‌ها رو حذف می‌کنن، اما فراموش می‌کنن که ساختارها و ایدئولوژی‌ها با حذف یه نفر از بین نمی‌رن.

۴. ابهام عمدی برای حفظ قدرت:

این رو هم نباید فراموش کنیم که بعضی وقتا این ابهام و بی‌برنامگی ظاهری، یه تاکتیک خودشیفته‌واره. وقتی شما برنامه مشخصی نداشته باشی، همه منتظر فرمان بعدی تو هستن. همه در بلاتکلیفی به سر می‌برن و این بلاتکلیفی به نفعه کسیه که تصمیم‌گیرنده نهایی باشه. انگار که ترامپ می‌خواد بگه: «ببینید، دنیا چقدر پیچیده اس و من هستم که دارم این پیچیدگی رو مدیریت می‌کنم. پس به من اعتماد کنید.» این یه جور بازی با اعصاب همه است، از مردم آمریکا گرفته تا متحدان و دشمنانش.

جمع‌بندی خودمونی

به نظر من، ترامپ شبیه اون پسره که تو خیابون دعوا راه میندازه و یه مشت محکم می‌زنه به طرف مقابل، بعد می‌بینه طرف زمین افتاده و کلی رفیقاش دارن میان سراغش. اون وقت می‌ایسته و می‌گه: «هی، حالا چیکار کنم؟ کجا فرار کنم؟» اما اینجا دیگه خیابون نیست، یه کشور با کلی آدم و کلی بحرانه. این خودشیفتگی باعث میشه آدم فقط به فکر اون یه مشتی باشه که می‌زنه، نه به فکر عواقب بعدش. و این ترسناک‌ترین بخش ماجراست.